Έχει ένα πολύ ανοιχτό ωχρό ροζέ – καφέ χρώμα. Συνήθως το ξύλο της οξιάς ατμίζεται για να παρουσιάζει καλύτερη συμπεριφορά στην επεξεργασία. Το ατμισμένο ξύλο οξιάς αποκτά ομοιόμορφο κοκκινωπό καφέ χρώμα. Χαρακτηριστικό της εμφάνισής του είναι οι μικρές γραμμές στην επιφάνειά του που μοιάζουν με βροχή.
Ιδιότητες: Έχει υψηλή πυκνότητα έως 0,72 g/cm3, σχετικά υψηλή σκληρότητα και μικρή διαστασιακή σταθερότητα έπειτα από την ξήρανση, δηλαδή παρουσιάζει τάση για στρέβλωση, σχισίματα, επιφανειακές ρωγμές και ρίκνωση. Συνήθως είναι ευθύϊνο, αλλά μπορεί να παρουσιάσει και στρεψόϊνα, ανάλογα με τις συνθήκες ανάπτυξής του.
Κατεργασία: Όταν το ξύλο έχει ανώμαλη δομή και κακή ξήρανση, σφηνώνει στους δίσκους, καίγεται στην εγκάρσια κοπή και είναι δύσκολο στο πλάνισμα. Γενικά παρουσιάζει μέση αντίσταση στην κατεργασία με εργαλεία και μηχανήματα και προκαλεί μέσο βαθμό στόμωση των εργαλείων. Έχει καλή συμπεριφορά στο κόλλημα, το φινίρισμα και την βαφή.
Στην Ελλάδα σχηματίζει πυκνοφυή μεγάλα δάση στα βουνά της Στερεάς Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Βόρειας Ελλάδας.
Είναι δέντρο μεγάλο, μέχρι 35 μέτρα ύψος, φυλλοβόλο με κορμό ευθύ, λείο, ομαλό, με λεπτό φλοιό, γκριζωπό και κόμη που αφήνει το φως να περνάει. Φυτρώνει σε υψόμετρο από 500 μ. μέχρι 1800 μ. Τα λουλούδια της δεν έχουν εντυπωσιακή όψη. Κατά τον Οκτώβριο ωριμάζουν οι καρποί, που είναι κλεισμένοι σε περίβλημα (κύπελλο) αγκαθωτό, το οποίο μπορεί να ανοίγει με 4-6 ανοίγματα, αφήνοντας να πέσουν δύο γωνιώδεις, τριγωνικοί σπόροι (κάρυα).
Οι σπόροι της οξιάς είναι πολύ πλούσιοι σε άμυλο και έλαια, κι αποτελούν τροφή για τους χοίρους. Από τους σπόρους εξάγεται ένα έλαιο που έχει την ιδιότητα να μη ταγγίζει και χρησιμοποιείται ως φωτιστικό ή ως εδώδιμο.
Σπουδαία είναι και η χρήση του κρεοζώτου στη φαρμακευτική ως αποχρεμπτικού βακτηριοστατικού, το οποίο παράγεται κατά την ξηρή απόσταξη του ξύλου της οξιάς.
Επειδή η οξιά είναι ένα σκληρό, ανοιχτόχρωμο και όμορφο ξύλο, τα κοσμήματα από οξιά είναι ανθεκτικά, όμορφα και νεανικά.
